“Ach, het is maar een spelletje!”

Het was een geweldige wedstrijd met een heerlijke entourage op een zelfgebouwde tribune in de huiskamer van één van m’n vrienden. Het Nederlands Elftal, onze trots, stond al na twintig minuten met 2-0 voor door goals van Wilfred Bouma en Ruud van Nistelrooy. Maar het ongelooflijke gebeurde.

We verloren met 2-3. Die schijt-Tsjechen, die klote scheidsrechter, die idioot van een Dick Advocaat met z’n belachelijke wissel! Wat begon als een schitterende voetbalavond eindigde in een nachtmerrie. We lagen er zo goed als zeker uit. Het EK van 2004 waar ik en mijn vrienden maanden naar uitgekeken hadden, was na twee potjes al haast voorbij.

Vloekend en tierend verlieten we onze zelfgemaakte tribune om buiten even af te koelen, maar nog voor we buiten waren gebeurde het. De hele wedstrijd had er een meisje met haar grote blonde lokken voor me gezeten. Steeds moest ik om haar hevig kleppende hoofd heen kijken, terwijl zij zat te ouwe wijven met haar vriendin. De twee waren meegekomen met een vriend, hadden de beste plekken van de kamer pal voor de TV, maar ze keken nauwelijks.

Terwijl ik hartverzakkingen en doodsangsten uitstond tijdens één van de meest enerverende interlands van Oranje ooit, zaten zij zich druk te maken over te lange nagels, te donkere foundation en vergeten lipgloss. Steeds wist ik me in te houden tegen het knappe meisje dat ik verder niet kende. Totdat ze zei: “Ach ja, het is maar een spelletje!”

De scheldwoorden vlogen naar haar hoofd! “Ga toch ganzenborden trut, met je spelletjes!” “Wat weet jij nou van voetbal heks!” Het meisje en haar vriendin hielden het al snel voor gezien. Ik heb ze nooit meer gezien. Sindsdien heb ik nog vaak in het bijzijn van vrouwen naar voetbal gekeken. Ik geef de dames voor aanvang echter altijd het advies: “Zeg nooit dat het maar een spelletje is, kwader kan je ons namelijk niet maken!”