De 10 meest gestoorde internationals ooit

Het Laatste Nieuws heeft een prachtige toptien samengesteld met de gekste, meest gestoorde topvoetballers aller tijden. De meeste van hen kunnen zo in onze rubriek in ruste ‘Uit het oog’. Als je denkt dat er iemand mist in deze lijst, dan horen we het graag. Wat ons betreft verdienen Diego Maradona, Claudio Caniggia en George Best ook wel een plaatsje, al zijn de volgende tien figuren misschien nog iets gekker.

10. Glenn Helder (spits bij Vitesse en Arsenal, 4 caps)
Helder speelde bij Arsenal onder meer aan de zijde van Dennis Bergkamp, maar van die glitter en glamour bleef op het eind van zijn carrière geen spaander meer heel. Als gevolg van een gokverslaving speelde Helder al zijn zuurverdiende centen kwijt. De financiële problemen leidden er uiteindelijk zelfs toe dat hij in 1999 een zelfmoordpoging ondernam op de parking van een tankstation. Nadien belandde de ooit zo talentvolle spits via NAC Breda en clubs in China en Hongarije helemaal in de vergetelheid. Ook privé liep het allerminst van een leien dakje. In 2007 werd 'de narcist' opgepakt omdat hij zijn ex-vriendin lastigviel en haar vriend mishandelde. Het jaar nadien kwam daar nog een gevangenisstraf bovenop wegens bedreigingen en vuurwapenbezit. Tegenwoordig drumt de 'bad boy' van het Nederlandse voetbal de sterren van de hemel in het Amsterdamse feestcafé Bubbles.

9. Stig Töfting (middenvelder bij Hamburg en Bolton, 41 caps)
Pitbull die samen met Thomas Gravesen een gevreesd duo vormde op het Deense middenveld. In de nasleep van het WK 2002 deelde het ettertje met de tongpiercing een kopstoot uit aan een restaurantuitbater. Toen hij daarop de zaak uitgezet werd, sloeg hij ook nog eens de chef-kok tegen de grond. In datzelfde jaar kwam aan het licht dat Töfting als kind thuis de lijken van zijn ouders ontdekt had. Zijn vader had eerst zijn moeder doodgeschoten en daarna een kogel door zijn eigen hoofd gejaagd. Tegenwoordig maakt het vechtersbaasje furore in de media, met onder meer een deelname aan de Deense versie van 'Boxing with the Stars'. Vorige maand trad 'Töffe' aan als hulpcoach bij voetbalclub Aarhus.

8. Edmundo (spits bij Vasco da Gama en Fiorentina, 39 caps)
Aanvaller Edmundo veroorzaakte in 1995 een auto-ongeval waarbij drie doden vielen. Hoewel hij beschuldigd werd van doodslag kwam hij er met een nacht brommen vanaf. Vier jaar later bakte het Braziliaanse woelwater het nog bruiner: om de eerste verjaardag van zijn zoon te vieren, liet Edmundo een heel circus opdraven in zijn tuin. Dierenrechtenorganisaties stonden meteen op hun achterste poten, zeker toen bleek dat hij een chimpansee dronken gevoerd had met bier en whisky. Hoewel er later foto's van deze mishandeling in de pers verschenen, wist 'Het Beest' eens te meer een veroordeling te ontlopen. Het Beest? Jazeker: die weinig flatterende bijnaam kreeg Edmundo omdat hij op het veld geregeld uitpakte met smerige overtredingen. In 2008 sloot de wispelturige spits zijn carrière af bij de club van zijn hart, Vasco da Gama.

7. Lars Elstrup (spits bij Feyenoord en Odense, 34 caps)
Hét voorbeeld van een snel verval. In 1992 kroonde de Deen zich nog verrassend tot Europees kampioen, een jaar later zou hij zich aansluiten bij een obscure boeddhistische sekte. Solens Hjerte (Hart van de zon; nvdr) bepaalde vanaf dan zes jaar zijn leven. "Ik had schrik om fouten te maken en wilde vluchten naar een plaats waar ik gelukkiger zou zijn", aldus Elstrup. Geluk vond hij er echter niet en goede manieren evenmin. In 1999 werd hij gearresteerd omdat hij poedelnaakt met zijn penis tegen een kind aanschuurde, twee jaar later presteerde hij het om zijn gevoeg te doen op Trafalgar Square in Londen. Nu leidt de 'onbegrepen prediker' een teruggetrokken bestaan op het eiland Funen.

6. Vinnie Jones (middenvelder bij Wimbledon en Chelsea, 9 caps)
Snoeiharde middenvelder die tijdens zijn carrière maar liefst twaalf keer de rode kaart gepresenteerd kreeg. Eén keer presteerde 'The Axe' het zelfs om al na drie seconden uitgesloten te worden, nog altijd een record in de Britse voetbalgeschiedenis. Bij Wimbledon behoorde Jones niet voor niets tot 'The Crazy Gang': zo kneep hij Paul Gascoigne eens genadeloos in het kruis en beëindigde hij met een gemene tackle de carrière van Tottenham-speler Gary Stevens. In 1992 bracht Jones 'Soccer's Hard Men' uit, een video vol vreselijke overtredingen. Vier jaar later volgde het toppunt van absurditeit: nadat een grap uit de hand gelopen was, beet hij een stuk uit de neus van een journalist. Na zijn apenjaren verraste de gehate schopper jan en alleman door acteur te worden én Hollywood in te palmen.

5. Faustino Asprilla (spits bij Parma en Newcastle, 57 caps)
Asprillia bezorgde zijn ploegmaats bij Universidad de Chile de schrik van hun leven door op training met een pistool te zwaaien en twee schoten te lossen. Zijn uitleg achteraf ("Grapje mannen, het was maar een speelgoedexemplaar") kon niet door iedereen gesmaakt worden. Alle respect voor hun onbegrip trouwens: eerder was het Colombiaanse woelwater al twee maal opgepakt vanwege wapendelicten en ook op het veld misdroeg hij zich meermaals, met als triest hoogtepunt het straatgevecht met Paraguay-doelman Chilavert. Als speler van Parma miste 'de Octopus' de finale van de Europacup II tegen Antwerp. Reden? Een voetblessure omdat hij enkele dagen eerder de ruit van een bus had ingetrapt. Tegenwoordig deelt 'playboy' Asprilla zijn leven met model Lina Cardona en schittert hij in realityshows.

4. René Higuita (doelman bij Atletico Nacional en Real Valladolid, 69 caps)
Higuita heeft zijn bijnaam 'El Loco' niet gestolen: de allergekste tussen de palen viel voornamelijk op door geregeld mee ten aanval te trekken. Op het WK 1990 zou die excentrieke speelstijl hem echter zuur opbreken. Hij verloor halverwege zijn eigen helft de bal aan de Kameroener Roger Milla, een blunder die zijn team de kwartfinale zou kosten. Het meest bekend werd Higuita echter met zijn schorpioenentrap, de wonderbaarlijkste redding ooit op een voetbalveld. In het gewone leven was de Colombiaan allerminst een doetje. Zo zat hij zeven maanden in de cel voor zijn aandeel in een kidnapping, werd hij opgepakt voor het bezit van cocaïne en onderging hij tijdens een realityshow op tv plastische chirurgie.

3. Roy Keane (middenvelder bij Nottingham en Man United, 66 caps)
Keane schokte de voetbalwereld door in zijn biografie op te biechten dat hij in 2001 met opzet de knie van Alf Inge Haaland in gruzelementen geschopt had. "Revanche omdat hij me in 1997 een gescheurde knieband bezorgde en toeriep dat ik me niet zo moest aanstellen", klonk het gortdroog. Op het WK 2002 barstte een nieuwe bom toen Keane tegen een journalist vertelde dat de trainingsaccommodatie van de Ieren op niets trok. Toenmalig bondscoach Mick McCarthy riep hem daarvoor op het matje, maar zou zich dat snel beklagen: de arme drommel kreeg een tien minuten durende scheldtirade over zich heen. Ook als trainer lukte het 'The Mean Machine' niet om zijn emoties onder controle te houden. Bij Sunderland kreeg Keane zijn C4 omdat de spelers doodsbang waren voor zijn uitbarstingen. "Hij schopte het tactische bord met een Kung Fu-trap van de muur en gaf onze aanvoerder een klap voor zijn kop. Toen ik hem na zijn vertrek het beste wenste, antwoordde hij met 'Go and fuck yourself'", aldus Dwight Yorke, nota bene zijn vroeger maatje bij Manchester United.

2. Eric Cantona (spits bij Marseille en Manchester United, 45 caps)
Cantona staat in het geheugen gegrift vanwege zijn karatetrap aan het adres van een Crystal Palace-fan. Een dwaze actie die hem op negen maanden schorsing kwam te staan, niet eens zijn zwaarste sanctie ooit. Bij het Franse elftal werd hij maar liefst een jaar verbannen omdat hij bondscoach Henri Michel beledigd had. Nog meer schorsingen? Natuurlijk. In Marseille scheurde hij bij een wissel zijn shirt aan flarden en bij Bordeaux gooide hij een bal richting scheidsrechter. Een opvliegend baasje dus, maar toch werd 'The King' bij Manchester United verkozen tot speler van de eeuw. Na zijn carrière ontpopte Cantona zich tot duivel-doet-al: fotograaf, kunstenaar, acteur, toneelspeler, niets is hem vreemd. Vooral zijn rol in de film 'Looking for Eric', waarin de Fransman zichzelf speelt, leverde hem een open doekje van de kenners op.

1. Paul Gascoigne (middenvelder bij Newcastle en Tottenham, 57 caps)
Wie Gascoigne zegt, zegt alcoholverslaving. Gelukkig voor ons leverde dat diep in het glas kijken ook een hele reeks hilarische taferelen op. Een snelle greep uit het ruime aanbod: plassen op een slapende ploegmaat, journalisten begroeten met een stevige scheet en een hele match lang aan zijn eigen oren trekken. Met die laatste farce was het de bedoeling om zijn rechtstreekse tegenstrever, die zelf over een stel flaporen beschikte, horendol te maken. Ook Enzo Scifo ontsnapte niet aan de fratsen van 'Gazza'. Toen onze landgenoot op het WK 1990 na een tackle naar zijn been greep, dacht de Engelse international dat hij een blessure fakete. Gekke Paul vond de situatie zo absurd dat hij prompt op zijn ene been begon te huppelen en zijn tong uitstak. Dat de stoere macho echter ook een klein hartje heeft, bewees hij tijdens de halve finale tegen Duitsland. Daar barstte hij in tranen uit nadat de scheidsrechter hem op geel getrakteerd had, een kaart waardoor hij een eventuele finale zou missen. Na een uitstekend EK in 1996 ging het steil naar beneden met zijn carrière. De drankduivel kreeg hem steeds meer in zijn macht en dat leidde in mei 2008 tot een zelfmoordpoging in het bad van een Londens hotel.

Bron: Het Laatste Nieuws