Met opgeheven hoofd en de borst vooruit

Zelden zullen zoveel Nederlanders tegelijkertijd gefrustreerd, diep teleurgesteld en ongelooflijk chagrijnig zijn geweest. Oranje, hier al eerder omschreven als een vechtmachine met kwaliteit, was ontzettend dicht bij de ultieme triomf. Helaas waren we net niet goed genoeg en net niet gelukkig genoeg. Naast teleurgesteld mogen we ook, nee moeten we ook trots zijn! Trots op een grootse prestatie van een klein landje.

Natuurlijk hebben we weer niks, hadden we nu al drie sterren op ons prachtige Oranje-tenue kunnen hebben, ben je als nummer twee de eerste verliezer, krijgen we misschien nooit meer zo’n kans en is er dus alle reden om boos, verdrietig en down te zijn. En natuurlijk klinkt het moralistisch, lichtzinnig en vrouwelijk om te zeggen dat het toch een hele knappe prestatie is geweest. Maar het is wel de realiteit.

Voor het toernooi hield alleen Nederland zelf rekening met een finaleplaats. De rest van de wereld zag ons niet verder komen dan de kwartfinale. Die rest van de wereld heeft, op Spanje na, in zijn geheel minder gepresteerd dan Nederland. Dat zijn ruim 200 landen, als je ook de niet gekwalificeerde naties meetelt. Oranje stond er mooi wel en heeft zijn huid ongelooflijk duur verkocht.

We hebben ons in Zuid-Afrika gepresenteerd als een krachtpatser. Een team dat discipline, mentaliteit en fysieke kracht koppelt aan technische vaardigheid. Kortom; een team om rekening mee te houden. Over twee jaar zullen we niet tot de outsiders voor de titel behoren. Nee, dan zijn we één van de favorieten.

Oranje mag met de kin omhoog, de rug recht en de borst vooruit plaatsnemen op de boot voor een onzinnige en misplaatste grachtentocht. Hoe groots de prestatie ook is; een grachtentocht is onzes inziens voorbehouden aan echte winnaars. En daar kwamen Van Marwijk en co helaas net te kort voor.